شهر و عکاسی جنبه ای از مستندنگاری

مستند ساختن شهر ها توسط عکاسان از نیمه دوم قرن نوزدهم ، پیگیری تغییرات حاصل از توسعه شهری نوین را که در حال دگرگون کردن عمیق شکل شهرهای بزرگ اروپایی بود ، برای اولیای امر و مورخان امکان پذیر نمود. توسعه سریع چشم انداز شهری در فاصله سال های ۱۸۵۰ تا جنگ جهانی اول ، موضوع بسیاری از برنامه های مهم عکاسی گردید : فهرست برداری های معماری ، (کاری های شارل مارویل و ادوئار بالدو در دوره ناپلئون سوم ۱۸۷۰ _ ۱۸۵۲) ثبت فجایع شهری (عکس های آرنولد گنت از خرابی ناشی از زلزله و آتش سوزی سان فرانسیسکو در سال ۱۹۰۶) و مستند سازی گذشته ای که به سرعت در حال از بین رفتن بود (تصاویر اوژن آتژه از پاریس).

شهر و عکاسی

زلزله و آتش سوز سان فرانسیسکو (آرنولد گنت)

ناتورالیسم و پیکتوریالیسم در سال های پایانی قرن توجه بسیاری از عکاسان را مجددا به طبیعت معطوف ساخت و در نتیجه رکودی کوتاه مدت در عکاسی شهری به وجود آمد ، تا زمانی که دوباره تحت عکاسی جدایی طلب به امر مهمی تبدیل شد (بررسی های الوین لنگدان کابورن درباره لندن در سال ۱۹۰۹). آلفرد استیگلیتس و پل استرند و همین طور چارلز شیلر در اوایل دهه ۱۹۲۰ و برنیس ابوت در دهه ۱۹۳۰ نیز تصاویر بیشماری از نیویورک تهیه کردند.

تیپ نگاری شهری

جنبش های آوان گارد اروپایی از فوتوریسم گرفته تا سورئالیسم شهر را زمینه ای برای تجربیات بصری دائمی و پیوسته دیدند. (نظیر تصاویر نوآورانه ی  از مسکو) ، تحویل مدام زندگی مدرن ( مجموعه مانهاتا Manhatta ی چارلز شیلر در سال ۱۹۲۰) یا نمایش بر خوردهای پنهانی و شعر بداحه ( کتاب بر اسای تحت عنوان پاریس در شب  ، ۱۹۳۲). موفقیت فیلم فریتس لانگ با عنوان متروپلیس (۱۹۲۶) جنبه اکسپرسیونیستی عکاسی شهری را در تصاویر لازلو موهوی نادی از مارسی ، آندره کرتس از پاریس و کینئو کووابارا از توکیو برانگیخت.

بخوانید  آژانس های عکس (Photo Agencies) مدیریت فروش ، نمایش و بایگانی آثار عکاسان

زندگی خیابانی رهگذران ، بیل بردها و اسباب تفریح شهری از سال ۱۹۳۳ ، یعنی از زمان آغاز به مستند سازی تیپ نگارانه حومه شهرهای بزرگ آمریکا ، دل مشغولی واکر اونز شد ، کاری که تا دهه ۱۹۵۰ هنگامی که برای مجله فورچن (Fortune) کار می کرد همچنان برایش جذابیت داشت. دیلیو یوجین اسمیت با پشتوانه کمک هزینه بنیاد گوگنهایم تصویر عکاسانه شگفت آوری از پیتزبورگ در سال های ۵۷ _ ۱۹۵۵ تهیه کرد.

شهر و عکاسی معاصر

ویجی تصاویر ماندگاری ار نیویورک شهر عریان (Naked City)  ثبت کرد که ترکیبی از رویدادهای شورانگیز ، جرایم و سرگرمی ها بودند. این عکاسان تنها کسانی نبودند که برای تهیه تصاویری از شهرهای بزرگ از شیوه های عکاسانه مختلف استفاده کردند. از اواخر دهه ۱۹۴۰ هری کالاهان و ری متزکر تحت تاثیر باهاوس جدید در شیکاگو از نوردهی های مضاعف ، کولاژ و فتومونتاژ در آثارشان برای ارائه هم ارزهای بصری برای شهرهای بزرگ شیکاگو (کالاهان) و فیلادلفیای (متزکر) امریکای پس از جنگ استفاده کردند.

در دهه ۱۹۹۰ به شکل روز افزونی در آثار دیان آربس ، بروس دیویدسون ، ویلیام کلاین و یوجین ریچاردز شهر به عنوان مکان از خود بیگانگی نگریسته می شود. سردی نگاه معاصر به شهر می تواند رویکرد سرد و فاصله دار عکاسان زمین نگار جدید را تداعی کند. با این وجود حضور فیزیکی شهر است که غالبا بیشترین جذبه را برای عکاسان دارد ، نظیر تصاویر عالی گابریل بازیلیکو و منظره های اندیشمندانه جون شیرائوکا و همچنین عکس های قطع بزرگی که توماس استروس از عناصر بسیار متفاوت فیزیکی فضای شهری نظیر دودکشها و خطوط برق بدون حضور انسان گرفته است.

بخوانید  تکثیر عکس (Reproductive Processes) فرایندهایی برای نسخه برداری از عکس

 


 

اطلاعات اجمالی
شهر و عکاسی (The City and Photography)مستند نگاری شهر توسط عکاسان
نام مقاله
شهر و عکاسی (The City and Photography)مستند نگاری شهر توسط عکاسان
توضیحات
شهر و عکاسی مقوله های بودند که در نیمه دوم قرن نوزدهم با تغییرات حاصل از توسعه شهری و دگرگونی شهرهای بزرگ با مستند ساختن این تغییرات توسط عکاسان حاصل شد.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

دیدگاهتان را بنویسید

logo-samandehi Secured by NED