پیدایش سورئالیسم

پس از فاجعه جنگ جهانی اول دو جنبش رادیکال در اروپا به منظور مبارزه با دنیای مرسوم بورژوا به وجود آمدند. نخست دادائیست ها (۲۲_۱۹۱۶) که بر علیه هنر سنتی و اخلاقیات اعلان جنگ کردند و سپس سورئالیسم که موسس آن آندره برتون در سال ۱۹۲۴ بود. این جنبش (تحت تاثیر نظریات فروید) با بر آشفتن عادات ادراکی مرسوم به شکل نظام مند شروع به بهره برداری از نیروهای ناخودآگاه کرد. عکاسی در هر دوی این جنبش ها ، خصوصا سورئالیسم نقشی کلیدی ایفا کرد.

سورئالیسم

آندره برتون

برتون اعتقاد داشت که بینایی بر حواس دیگری برتری بسیار دارد و از سال ۱۹۲۵ شدیدا طرفدار عکاسی شد : «کی فرا خواهد رسید زمانی که تمامی کتاب های مهم به جای طراحی با عکس مصور شوند؟» او این باور را با خود به مجلات سورئالیستی که با آنها همکاری می کرد برده و آنها را با عکس های عکاسان نو آوری چون من ری (در مجله انقلاب سورئالیستی) و براساس (درلامینوتور) مصور می کرد. سورئالیست ها با وجود بی واسطه بودن بینایی بر اساس ماهیت انعکاس تفکر ، به عکاسی به عنوان وسیله ای برای کاوش در ناخود آگاه بصری می نگریستند.

روش های عکاسی

دو روش عکاسی بو طور ویژه برای سورئالیست ها مناسب بود.نخست مستند پردازی صریح ، هم از چیزهایی که برای عکاسی شدن ساخته شده بودند و هم اشیای یافت شده تصادفی ، که هر دو اینها می توانستند دسترسی به معنای نهان درون واقعیت را تامین کنند ، نظیر مجموعه «مجسمه های غیر عمدی» براسای در سال ۱۹۳۳. دیگر نمونه های از این نوع ، عکس های ژاک_آندره بویفار و هنری کارتیه_برسون است که مصادیق نوشته های آندره برتون بودند. همچنین تصاویر مکانها ، اشیا و هم نشینی های غیر منتظره به روشهای غیر معمول ، نظیر آثار مانوئل آلوارز براوو ، عکاس مکزیکی نیز فضایی سورئال ایجاد می کنند.

بخوانید  دوربین پولاروید (Polaroid Camera) ، دوربینی برای گرفتن عکس فوری

روش دوم استفاده از دستکاری است ، نظیر انواع فتوگرام (مخصوصا ریوگرام های من ری) ، سولاریزاسیون ، فتوپلاستیک های هربرت بایر ، نوردهی های مضاعف موریس تابار ، نگاتیو های سوخته رائول اوبک و چاپهای نگاتیو روژه پری ، سورئالیست ها از عکاسی دستکاری شده نه فقط به عنوان زبانی جدید برای درک جدیدی از واقعیت استفاده کردند (همین مورد را می توان به عکاسی دستکاری شده باهاوس نیز تعمیم داد) ، بلکه آن را به عنوان تدبیری برای اصلاح ارتباط بیش از حد ساده ما با واقعیت و قرار دادهایش به کار بردند.

اروپا

یکی از دل مشغولی های عمده عکاسی سورئال اروپا بدن زن بود ، دل مشغولی دیگر آن غرابت ذاتی واقعیت بود ، غرابتی که به ویژه در اشیا و بدن دیده می شد. یکی از این روشهای سورئالیستی فرو پاشی هنجارهای متعارف ، ارائه تصویری عجیب و غریب از واقعیت بود ، نظیر عکاسی شهر در شب (پاریس براسای در شب) ، گرفتن نماهای بسته از چهره ها (اشک های من ری در سال ۱۹۳۰) و اشیا ، بازنماییهای بدن به شکل قطعه قطعه و حا به جا شده (نظیر تصاویر جنسی کلود کائن و بلمر) ، کنار هم گذاشتن اشیا غیر منتظره (مارتیگ ، هنری کارتیه_برسون) یا استفاده از نور پردازی های غیر معمول (آثار روژه پری).

سورئالیسم

اشک های من ری ۱۹۳۰

ایالات متحده

تاثیر گذاری سورئالیسم در ایالات متحده به اندازه اروپا نبود. هنرمندان اروپایی که برای فرار از جنگ جهانی دوم در اوایل دهه ۱۹۴۰ به ایالات متحده مهاجرت کردند ، بر عکاسانی نظیر وال تلبرگ ، روت برناد و کارلوتاام. کورپرون تاثیر گذاشتند ، اما سورئالیسم آمریکایی ها بیشتر صوری بود تا ادبی. کلارنس جان لافلین ، اهل لوییزیانا از سال ۱۹۳۵ به موفقت آمیزترین شکل ، میراث سورئالیسم اروپایی را در مجموعه ای از تصاویر رویاگونه و شبه مرگ از جنوب به کار برد. سلسله تصاویر روایی دوئین مایکلز در دهه ۱۹۷۰ ، سه گانه ی رالف گیبسون در سال های ۷۴_۱۹۷۳ و نوردهی های مضاعف جری ان. اولسمان نیز وامدار سنت سورئالیسم هستند. سورئالیسم در طول دهه ۱۹۵۰ تاثیر عظیمی بر عکاسی ژاپن گذاشت و باعث تاسیس انجمن های آوان گارد بسیاری نظیر ناگویا فوتو آوان گارد (Photo Scant_Garden) شد.

بخوانید  پیکتوریالیسم جنبشی در عکاسی برای مقبولاندن عکاسی بعنوان یک هنر

 


 

اطلاعات اجمالی
سورئالیسم (Surrealism) یا فراواقع‌گرایی جنبشی هنری در قرن بیستم
نام مقاله
سورئالیسم (Surrealism) یا فراواقع‌گرایی جنبشی هنری در قرن بیستم
توضیحات
سورئالیسم یا فراواقع‌گرایی جنبشی هنری بود که قرن بیستم زمانی که دادائیسم در حال از بین رفتن بود توسط آندره برتون پی ریزی شد و گرایش به ماورای واقعیت داشتند.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

دیدگاهتان را بنویسید

logo-samandehi Secured by NED