عکاسی صریح در تضاد با پیکتوریالیست

در تاریخ عکاسی ، تنش میان عکاسی صریح و وسوسه رعایت معیارهای زیباشناختی ، دائمی بوده است. هنگامی که عکاسان علیه افراط در اصول زیبایی شناسی پیکتوریالیستی واکنش نشان داده و استفاده از دیگر هنر های تجسمی_خصوصا نقاشی _ را به عنوان الگو رد کرده و مصمم شدند بر ویژگی های خاص عکاسی ، یعنی وضوح در ارائه جزئیات و ثبت دقیق و خودکار واقعیت تیکه کنند ، عکاسی صریح پیروز شد.

آلفرد استیگلیتس گامی اساسی در این مسیر برداشت. او گروه عکاسی جدایی طلب را تاسیس کرده و شروع به فعالیت به منظور پشتیبانی این دیدگاه نمود که عکاسی هنری است مستقل ، رویکردی که در تصویر مشهورش «عرشه درجه سه» (Steerage) در سال ۱۹۰۷ بازتاب یافت. چارلز شیلر ، نقاش و عکاس در سال ۱۹۱۷ (تحت تاثیر نقاشی های بسیار دقیق چارلز دموت) مجموعه عکسی از خانه اش در دویلستون پنسیلوانیا تهیه کرد و آغاز زیبایی شناسی صریح را اعلام نمود.

عکاسی صریح

عرشه درجه سه (آلفرد استیگلیتس)

در این تصاویر کیفیات صوری نقاشی کوبیستی قویا آشکارند و در تقابل مستقیم با محو سازی های پیکتوریالیستی هستند. پل استرند در مقاله ای در مجله سون آرتس (Seven Arts) در سال ۱۹۱۷ اعلام کرد :«برخلاف هنرهای دیگر که واقعا ضد عکاسانه اند ، عینیت ، جوهر واقعی عکاسی است ، توانایی و در آن واحد محدودیتش ، … ، قدرت بالقوه هر رسانه ای بستگی به خلوص استفاده از آن دارد.»

تاثیرات

تاریخ نگاران آمریکایی این رسانه ، به ویژه بومنت نیوهال تا مدتها عکاسی صریح را جوهر مدرنیسم عکاسانه می دانستند. برخی از اعضای جنبش های آوان گارد اروپایی ، خصوصا عینیت نو و نگاه نو در دوره بین دو جنگ جهانی کاوشی مشابه را در کیفیات عکاسی انجام دادند ، اما آنها موفقیت کمتر ناب گرایی را اتخاذ کرده و تجربیاتی نظیر دستکاری ، فتوگرام ، فتو مونتاژ و غیره را ترجیح دادند که مورد مخالفت همکاران آمریکاییشان بود.

بخوانید  فوتوریسم یا آینده‌گری در عکاسی (Futurism in Photography)

عکاسی مستند در اروپا و آمریکای دهه ۱۹۲۰ به طور قابل توجهی تحت تاثیر عکاسی صریح قرار گرفت. گروه کالیفرنیایی f/64 (به ویژه ادوارد وستون و انسل ادمز) زیبایی شناسی عکاسی صریح را با مقرر کردن قوانین بسیار سخت تا اوج آن پیش بردند : فقط استفاده از دوربین های قطع بزرگ ، رسیدن به نهایت درجه وضوح ، مردود شمردن برش عکس و غیره. مجله اپرچر که توسط ماینور وایت در سال ۱۹۵۲ پایه گذاری شد تا اوایل دهه ۱۹۶۰ نمونه های متعدد باشکوه این شیوه را به نمایش گذاشت.

عکاسی صریح

انسل ادمز

هنگامی که هنرمندان پاپ ، انستالیشن و دیگران شروع به چالش طلبیدن استقلال این رسانه از طریق استفاده از آن صرفا به عنوان یکی از ابزارهای خلاق نمودند ، مفهموم عکاسی صریح شروع به از هم پاشیدن کرد. با وجود اینکه روزالیند کراوس ، مورخ هنر ، به همراه رولان بارت و هنری وان لیر به طور متقاعد کننده ای در مورد قابلیت عکاسی به عنوان «هنر رد پا» بحث کرده اند ، عکاسی ، الگویی مهم برای طیف وسیعی از هنرهای معاصر بوده است. این وضعیت ، عکاسی را به کانون منازعه و جدال دائمی در نقد معاصر تبدیل کرده است.

 


 

اطلاعات اجمالی
عکاسی صریح (Straight Photography) واکنش به افراط در اصول زیبایی شناختی
نام مقاله
عکاسی صریح (Straight Photography) واکنش به افراط در اصول زیبایی شناختی
توضیحات
عکاسی صریح ،‌ژانری از عکاسی است که در مقابله به افراط در اصول زیبا شناختی عکاسان پیکتوریالیستی به وجود آمد و به ویژگی های خاص عکاسی تکیه کرد.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

دیدگاهتان را بنویسید

logo-samandehi Secured by NED