آغاز کارپرتره پردازی

پرتره پردازی به عنوان یکی از ژانرهای خیلی قدیمی مربوط به نقاشی از همان آغاز به طور چشمگیری در عکاسی شکل گرفت. در اوایل قر نوزدهم طبقه متوسط در جستجوی تکنولوژی ای بود که پرتره را به صورت گسترده و ارزان قیمت در دسترس آنها قرار دهد و عکاسی به سرعت این نیاز را بر آورده ساخت.به محض اختراع داگرئوتیپ در سال ۱۸۳۹ اولین استودیوهای پرتره در ایالات متحده (الکساندر ولکات در نیویورک ، ساوتورت و هاز در بوستون) و در اسکاتلند (دیوید اکتاویوس هیل) گشایش یافتند.

پرتره پردازی

دیوید اکتاویوس هیل

عکاسان آماتور

عکاسان آماتور هم به زودی شروع به تهیه پرتره کردند. به ویژه پرتره های لوئیس کارول از دختران خردسال و جولیا مارگارت کمرون از دوستان هنرمندانش حائز اهمیت هستند. کارت ویزیت های مردم پسند آندره آدولف اوژن دیزدری تجاری شدن پرتره پردازی را سرعت بخشیدند. و در نیمه دوم قرن نوزدهم استودیوهای خصوصی بر پرتره پردازی مسلط شدند. برخی از عکاسان نظیر نادار واتین کارایا توجهشان به تهیه پرتره ها روانشناختی نافذ معطوف بود. اما به طور کلی استودیوهای پرتره تصاویری قابل پیش بینی به تقلید از نقاشیهای آکادمیک تهیه می کردند. نسخه های بدلی که خصوصیات تصنعی شان کمک کرد تا نسخه های اصلی که طبیعی تر و بهتر از بدلی ها بودند از آن دوره به بعد بیشتر به چشم بیایند.

پرتره پردازی

دختران خردسال (لوئیس کارل)

با وجود اینکه اغلب موضوع ها چهره آدم ها مشهور بود اما عکاسی قضایی و عکاسی پزشکی (برای مثال آثار آلبرت لوند) نیز در این زمینه از جایگاه مستحکمی برخوردار شدند. در برخی موارد بررسی چهره های افراد گمنام به پیشرفت شبه علم قیافه شناسی که ادعا داشت حالات چهره ویژگی های شخصیتی فرد را فاش می کنند ، کمک کرد.

بخوانید  عکاسی مستند (Documentary Photography) ثبت یک سند تاریخی توسط عکاس

جنگ های جهانی

عکاسی پرتره تحت تاثیر تغییرات زیبا شناختی قرار گرفت. عکاسان پیکتوریالیست نظیر گرترود کازبیر ، ای جی کنستان پویو و کلارنس اچ وایت با محوسازی انتخابی و دیگر شیوه های مرسوم ، پرتره های خاص پیکتوریالیستی تهیه کردند. این در حالی است که مشخصه نمونه های مدرنیستی نظیر پرتره های ادوارد وستون وضوح بسیار بالا ، نماهای نزدیک و رویکردی فرمالیستی به نور بود. در فاصله بین جنگ جهانی سیسل بیتون ، یوسف کارش ، بارون آدولف دمایر ، ادوارد استایکن ، استودیوی آرکور در پاریس ، عکاسان ژاپنی نظیر یاسوزو نوییما و شوجی اوئدا و سایرین پرتره پردازی را حد واسط امر زیبازیباشناختی و کار تجاری قرار دادند.

از زمان جنگ جهانی دوم عکاسانی نظیر ریچارد اودون ، ایروینگ پن ، هلموت نیوتن ، ژانلوپ شیف و آنی لیبوویتز به سنت های حیاتی پرتره پردازی وفادار مانده و آن را زنده نگه داشته اند. واکر اونز با استفاده از دوربین مخفی برای گرفتن عکسهای بی خبر از مسافران قطار زیرزمینی نیویورک (۴۱_۱۹۳۸) ارزشهای روانشناختی و زیباشناسانه پرتره استودیویی را رد کرد. نتایج کار او ساختار شکنی واقعی سنت پرتره استودیویی و باتاب بحث «ناخوداگاه بصری» مطرح شده توسط والتر بنیامین در مقاله «تاریخ مختصر عکاسی» (۱۹۳۱) بود. بنیامین بر این عقیده بود که عکاسی چیزهایی را آشکار می کند که در نگاه روزمره نادیده گرفته می شوند.

پرتره پردازی

پرتره مترو (واکر اونز)

حالتهای نهانی دزدانه و گذرا و وضعیت هایی که مردم به طور ناخودآگاه به چهره و بدن خود می دهند. عکس های فوری اونز از مترو بر آثار تعداد زیادی از هنرمندان بعدی اثر گذار بوده است . تاثیر آنها در تصاویر بیرحمانه گری وینوگرند و پرتره های جنثی و بی احساس توماس راف نمایان است.

بخوانید  مکتب نیویورک (New York School) شکستن قواعد مرسوم فتوژورنالیسم

قرن بیستم

ابهام ذاتی ژانر پرتره توسط سوزان لافون فرانسوی در مجموعه های مختلف (پارازیت ، پول ، پائیز) در سال ۱۹۹۰ مورد کنکاش واقع شد تا برخی تاثیرات را به عنوان نمونه مطرح کند. طولی نکشید که توانایی بالقوه استنادی عکاسی به استفاده از پرتره برای مقاصد اجتماعی منجر شد، روندی که با ظهور عکاسی صریح تقویت شد. اگوست زاندر شروع به بررسی تیپهای مختلف مردم در وایمار آلمان کرد. لوئیس هاین و جیکوب ریس فلاکت و بدبختی صدمه دیدگان فقر و الزامات بی رحمانه صنعت آمریکا را ثبت کردند. تنایج این کارها در برخی موارد برای مثال عکس «نابینا» (۱۹۱۶) اثر پل استرند به شناخت واقعی از شرایط بشری منجر شد. یکی از دل مشغولی های دائمی پرتره پردازی قرن بیستم این است که نشان دهد چهره ها چگونه نیروهای اجتماعی در حال تغییر را در خوت منعکس می کنند.

پرتره پردازی

نابینا (پل استرند)

پرتره های قربانیان فقر زده دوران رکود اقتصادی که توسط عکاسان اداره حفاظت از مزارع طی دهه ۱۹۳۰ گرفته شده اند بی شباهت به چهرهای خاص رابرت فرانک در کتاب آمریکاییها (۱۹۵۸) نیستند. اینگونه به نظر می رسد که همگی آنها بیگانگی احساسی یا اقتصادی خود را آشکار می کنند. دایان آربس و لری کلارک در دهه ۱۹۷۰ چهره های مردم حاشیه نشین اجتماع را بدونه هیچگونه مضایقه ای به تصویر کشیدند. همان طور نیکلاس نیکسون در دهه ۱۹۸۰ این کار را با بیماران مبتلا به ایدز انجام داد.

 


 

اطلاعات اجمالی
پرتره پردازی (Portraiture) شاخه‌ای از عکاسی برای چهره پردازی و ثبت حالات چهره
نام مقاله
پرتره پردازی (Portraiture) شاخه‌ای از عکاسی برای چهره پردازی و ثبت حالات چهره
توضیحات
پرتره پردازی عبارت است از ثبت شکل یک یا تعدادی محدود از افراد که تاکید اصلی برروی چهره و حالات آن است. که از بدو اختراع دوربین و عکاسی رایج بوده است.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

پاسخی بگذارید

logo-samandehi Secured by NED