مجله اینترنتی ژانگولر

کنش عکاسانه اصطلاحی که در فرانسه شکل گرفت

به نظر می رسد که تعبیر کنش عکاسانه توسط پیر بوردیو ، جامعه شناس فرانسوی در کتابش با عنوان (Un Art Moyen) در سال ۱۹۶۵ («عکاسی : هنری میان مایه» ۱۹۹۰) مطرح شده است که در آن از این اصطلاح برای تاکید بر کنش بنیادی گرفتن عکس استفاده شده است. نظریه پردازان فرانسوی در دهه ۱۹۸۰ با تمرکز بر تفاوت کنش عکاسانه یا سایر کنش ها خلاق (برای مثال نقاشی و نویسندگی) و تاکید بر ارتباط غیر معمول به هم تنیده ای که میان عکاس ، عکس و جهان مادی ایجاد می شود کوشش هماهنگی برای تعرف ماهیت آن انجام دداند.

کنش عکاسانه
پیر بوردیو

بر اساس این نظریات ، عکس فقط یک تصویر نیست بلکه «کنشی است تصویری» که نه فقط در برگیرنده فرایند تولید ، بلکه ادراک و اندیشه اش نیز هست. به گفته دنی روش ، عکاس و نویسنده «عکاسی ، کنش گرفتن عکس است.» این مفهوم ، در لکایه دلافتوگرافی (Les Cahiers de la photographie) توسط محققان و فلاسفه ای نظیر هنری ون لیه مورد بحث قرار گرفت و بسیاری از عکاسان فرانسوی همچون سوفی کال ، ریمون دپاردون ، برنارد پلوسو و روش را به تجربه فتوبیوگرافی تشویق کرد.

کنش عکاسانه
سوفی کال

اتوبیوگرافی

آنها بر اساس جایگاه نشانه شناسی خاص دستگاه عکسبرداری و پیکربندی آن ، توجه ویژه ای را بدان به عنوان نشانه ای از واقعیت ، گسستن تداوم فضایی و زمانی و ماهیت خودکارآن _ به این معنی که دوربین در لحظه گرفته شدن عکس جایگزین عکاسی می شود _ اتوبیوگرافی عکسی را از نو بنیاد کردند.

بخوانید  عکاسی صریح (Straight Photography) واکنش به افراط در اصول زیبایی شناختی

این نظریه ها را باید در بستر اندیشه روشنفکری فرانسه دهه ۱۹۷۰ درک کرد که در آن واکنش های دائمی زبان شناسانه و نشانه شناسانه رولان بارت ، امیل بنونیست ، اومبرتو اکو و دیگران منجر به تعریف دوباره عکاسی به عنوان رسانه ای متفاوت با دیگر اشکال بیان زیبا شناختی شد.