عکاسی قضایی نیازی برای تشکیل پرونده

از آنجاییکه شهر ها در پایان قرن نوزدهم به طور پیوسته مملو از غریبه ها شدند ، نیاز روزافزون برای مدرک قابل استناد در مورد هویت افراد ، منجر به شکل گیری عکاسی قضایی و ایجاد پوشه های عکس مظنونین و مجرمین شد. این روش طوری ترتیب داده شده که امروزه نیز دنبال می شود. آلفونس برتیلون (کارمند اداره پلیس پاریس) در سال ۱۸۸۵ برای نخستین بار عکس های پرتره را به همراه اندازه گیری ابعاد بدن و توصیفات مکتوب برای بوجود آوردن پوشه های جامعی از اطلاعات شخصی به کار برد.

عکاسی قضایی

برگه تشخیص هویت آلفونس برتیلون در اداره پلیس پاریس

پرونده نهایی شامل دو عکس از مظنون بود ، یکی از روبرو و دیگری از نیمرخ (روندی که هنوز در سراسر دنیا جاری است). تا سال ۱۸۹۰ حدود ۹۰هزار عکس از مظنونین و متهمین پاریس جمع آوری شده بود. برتیلون پوشه اش را با پیروی از کارهای دو  پیشکسوت تکمیل کرد : برتله ، دانشمند بلژیکی که برای اولین بار اصول ابداعی جانور شناسی را در مورد انسان به کار برد ، و اوژن آپر ، کسی که بعد از کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ عکسهای پرتره را برای مقاصد امنیتی به کار برد.

عکس ترکیبی

کارهای برتیلون به زودی بر پلیس بریتانیا تاثیر گذاشت. فرانسیس گالتون ، ثروتمند آماتور انگلیسی ، نسخه اولیه «عکس ترکیبی» را بر پایه اصول آمیختگی بصری تهیه کرد. این امر زمانی اتفاق می افتد که پرتره دو فرد متفاوت از درون استریوسکوپ دیده شوند. قوم نگاران به ویژه آرتور باتوت فرانسوی و پس از آنها پلیس انگلستان ، رویه گالتون را که برای تشخیص انواع چهره های متعلق به خانواده ها و گروه های اجتماعی خاص تهیه شده بود ، به کار گرفتند. نانسی برسن آمریکایی در مجموعه تصاویر چهره اش که به وسیله کامپیوتر ترکیب شده اند و کشیشتوف پروشکوفسکی ، عکاس لهستانی معاصر در مجموعه پرتره های «عکسهای ترکیبی» از شیوه مشابه روش گالتون استفاده کرده اند.

عکاسی قضایی

فرانسیس گالتون

پرتره های امروزی که پلیس تهیه می کند نیز یکی دیگر از اسباب قضاوت است . برای تهیه تصویر یک مظنون ناشناس بدون عکس ، از ترکیبی دستی یا کامپیوتری عناصر عمومی چهره بر اساس گفته های شاهدان عینی استفاده می شود. این روش کاملا قابل اطمینان نیست.

بخوانید  تصویرگری دیجیتال (Digital Imaging) دستکاری عکس با استفاده از رایانه

نورپردازی از روبرو (برای حذف سایه ها) ، ژستهای یکنواخت و اساسا غیرهنری بودن عکس های مظنونین ، تاثیرشان را بر برخی پرتره پردازی های بعدی نظیر آگوست زاندر ، که پرتره های مستندی از تیپ های مختلف جامعه آلمان در دوره بین دو جنگ جهانی گرفت ، و ریچارد اودون ، به ویژه در مجموعه «غرب آمریکا» در دهه ۱۹۸۰ باقی گذاشت. توماس رالف در سال ۱۹۸۸ مجموعه تصاویر رنگی در ابعاد بزرگ از چهره های جوانان گرفت که همگی آنها از روبرو نورپردازی شده بودند. این تصاویر بطور عمد یادآور عکاسی قضایی و عکسهای هویتی هستند.

 

عکاسی قضایی

ریچارد اودون

 


 

اطلاعات اجمالی
عکاسی قضایی (Judicial Photopraphy) الزامی برای تشخیص هویت
نام مقاله
عکاسی قضایی (Judicial Photopraphy) الزامی برای تشخیص هویت
توضیحات
در پایان قرن نوزدهم جمعیت شهرها بیشتر شد و اداره پلیس برای تشخیص هویت به خصوص مظنونین نیاز به تشکیل پرونده های داشت و عکاسی قضایی ازآنجا شروع به کار کرد.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

دیدگاهتان را بنویسید

logo-samandehi Secured by NED