مجله اینترنتی ژانگولر

آغاز فعالیت فوتوریسم

فیلیپو تومازو مارینتی ، اولین مانیفست فوتوریسم را در سال ۱۹۰۹ منتشر کرد. وجدنامه ای در باب سرعت و تکنولوژی که در آن اتومبیل ، تصویر مسلط بود. مانیفست دوم در سال ۱۹۱۰ توسط نقاشانی نظیر اومبرتو بوچیونی صادر شد که هنرمندان را به تصویر کردن سرعت و اثرات آن با رجوع به کرونوفتو گرافی های اتین ژول ماره دعوت کرد.

فوتوریسم
فیلیپو تومازو مارینتی

میل به بیان احساس حرکت ، ویژگی بارز فوتوریسم بود که در میان عکاسان ( به ویژه برادران براگا گلیا ، آنتون جولیو و خصوصا آرتورو براگاگلیا که از قبل با کرونو فتو گرافی آشنا بود) در سال ۱۹۱۳ طرفدارانی پیدا کرد. آنتون جولیو در همان سال ، مانیفست خود ، فتودینامیسم فوتوریستی ، بنیانی برای رویکرد به فوتودینامیسم را بر پا کرد که با پیروی از نموته های ماره ، حرکت را به لحظات تشکیل دهنده اش تجزیه کرد و آن را با اشکال محو نشان داد. نقاشان فوتوریسم در همان زمان با استفاده از خطهای قوی برگرفته از نقاشی های کوبیستی مشغول به تصویر کردن حرکت بودند.

سوالات

نقاشان و عکاسان برای اولین بار علاقمند به پاسخ دادن سولات صوری مشابهی شده بودند : چگونه می توان حرکت و سرعت را به هم ارزهای تصویری تبدیل کرد؟ آیا ابزار های صوری ای وجود داشتند که اختصاصا مناسب ارائه زندگی مدرن باشند؟ به نظر فوتوریستها ، همگرایی و امتزاج همه هنرها ادبیات ، عکاسی ، نقاشی یکی از راه حل های ممکن بود.

عکاسان فوتوریست تا قبل از دهه ۱۹۲۰ که تحت تاثیر عکاسی نگاه نو قرار بگیرند ، از تکنیکهای فتومونتاژ (ایوو پاناجی ، وینیچیو پلادینی) ، نوردهی مضاعف (تانو) ، اعواج بصری (جولیو پاریزو) و عکاسی هوایی (ماسورو) ، استفاده نمی کردند. در آن زمان چنین به نظر می رسید که عکاسی فوتوریستی با ارائه واقعیت بصری به روش های غیر معمول سعی در تخریب آن دارد و از این لحاظ بر عکاسان بسیاری در زمینه های متفاوت ، از عکاسان باهاوس نظیر تی لوکس فاینینگرگرفته تا نگاه نو ، تاثیر گذار شد.

بخوانید  پیکتوریالیسم جنبشی در عکاسی برای مقبولاندن عکاسی بعنوان یک هنر