تصویرگری دیجیتال و ذخیره عکس

تصویرگری دیجیتال یا تصاویر دیجیتال که با کمک رایانه به دست می آیند دو شکل کاملا متفاوت دارند : تصاویر دیجیتالی شده و تصاویر مجازی. تبدیل عکس آنالوگ (که تصویر را با تن های پیوسته باز تولید می کند) به تصویری دیجیتال ، به ابزاری الکترونیکی مانند اسکنر نیاز دارد که تصویر را تحلیل کرده و به سیگنال های ویدوئی برگرداند که شدت این سیگنال های ویدئویی به نسبت تن های تیره و روشن تصویر ، متغیر است. رایانه این داده ها را به زبان دو دویی تبدیل کرده (به هر واحد اطلاعات بصری ارزش صفر یا یک اختصاص می دهد) و مقادیر عددی را ذخیره می کند که بدین ترتیب در حافظه رایانه آماده می شود.

تصویرگری دیجیتال

زن گربه ای (نانسی برسن ۱۹۴۸)

این اطلاعات ذخیره شده می تواند برای بازسازی تصویر اصلی مورد استفاده قرار گیرد و تصویر حاصله را می توان بر روی صحفه مانیتور رایانه مشاهده کرد. (به شکل مربع های بسیار کوچکی به نام پیکسل (Pixel) یا اینکه به کمک چاپگر آن را بر روی یک پایه چاپ نمود. نرم افزار های رایانه ای که به طور فزاینده ای پیشرفته تر و قابل دسترس تر می شوند ، روتوش و دستکاری تصویر _ اصلاح رنگ ، خلق جلوه های ویژه ، ترکیب آن با تصاویر دیگر و غیره _ را امکان پذیر می سازند.

دوربین دیجیتال

دوربین های دیجیتال که در حدود سال ۱۹۸۵ ظاهر شدند به اسکنرهای الکترونیکی مجهز هستند که توانایی تشخیص ۶۰۰/۰۰۰ تا ۶/۰۰۰/۰۰۰ نقطه در هر تصویر را دارند. آنها موقع نوردهی (گرفتن عکس) موضوع اصلی را ، بدون پرداختن به تصویر حاصل از نمک های نقره ، بلافاصله به کدهای دوتایی تبدیل می کنند. معمولا تصویر نهایی را می توان بر روی صحفه تلویزیون یا رایانه مشاهده کرد و یا به چاپگر انتقال داد. این تصویر نهایی در حافظه رایانه و دیسک های فشرده یا ویدیوئی ذخیره می شود. وضوح نسبی تصاویر به توانایی های تکنیکی دوربین بستگی دارد. کیفیت تصاویر بدست آمده از ابزارهای ارزان قیمت دیجیتال پایین تر از تصاویر بر پایه نقره می باشد.

بخوانید  پرتره پردازی (Portraiture) شاخه‌ای از عکاسی برای چهره پردازی و ثبت حالات چهره

تصاویر مجازی هر گونه منشا تصویری ، حاصل از واقعیت یا یک تصویر بر پایه  نقره ، را کنار می زنند. در عوض کاربر رایانه ، تصاویر اصلی را با استفاده از نرم افزار طراحی شده مخصوص دستکاری مواد خام دیجیتال بوجود می آورد. چنین تصاویری یک واقعیت غیر موجود یا مجازی را شبیه سازی می کنند.

ابداعاتی در شاخه های دیگر عکاسی

تصویرگری دیجیتال هم دستکاری واقعیت بصری و هم ایجاد واقعیتی مجازی را آسان کرده است نظیر آثار نانسی برسن که از سال ۱۹۷۹ با استفاده از رایانه چهره های تخیلی _ پرتره های ترکیبی ، پرتره های قدیمی مصنوعی ، تغییرات چهره دیجیتال _ خلق کرده است ، اوا ساتن برای ترکیب عکسهای دور انداخته شده (این عکس ها را از سطلهای زباله به دست آورده بود) و تصاویر خودش ، از رایانه استفاده کرد تا فتومونتاژهای الکترونیکی تهیه کند.

تصویر سازی دیجیتال همچنین ابداع داستانهای به ظاهر واقعی را آسان کرده است ، نظیر دنیای معماری یوردی گویلومت و مونیکا روسلو اسپانیایی که صرفا با رایانه خلق شده است. تصاویر عکسی پدرو می یر مکزیکی در داستان های مستنداش به سبک عکاسی خیابانی یا فتوژورنالیسم با مداخلات دیجیتالی ساخته شده اند و تیم کالیفرنیایی عزیز + کوشر با کمک تکنولوژی دیجیتال تصاویر آشفته مبهم و تحریک آمیزی نظیر مجموعه ای با عنوان «خراب آباد» (Dystopia)  درست می کنند. چنین دستکاری های مجاب کننده ای مجموعه مشکلات زیباشناختی و اخلاقی جدیدی را مطرح کرده اند که به ارزیابی دوباره ساختار عکس منجر شده و تردیدهایی را نسبت به اعتبار استنادی این رسانه برانگیخته است.

بخوانید  لومینیسم (Luminism) سبکی که برای عکاسی رنگی مشروعیت کسب کرد

 


 

اطلاعات اجمالی
تصویرگری دیجیتال (Digital Imaging) دستکاری عکس با استفاده از رایانه
نام مقاله
تصویرگری دیجیتال (Digital Imaging) دستکاری عکس با استفاده از رایانه
توضیحات
تصویرگری دیجیتال که با استفاده از رایانه بدست می آید دو گونه متفاوت دارد که یکی چگونگی ذخیره عکس گرفته شده و دوم دستکاری عکس با استفاده از رایانه .
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

دیدگاهتان را بنویسید

logo-samandehi Secured by NED