مجله اینترنتی ژانگولر

اختراع داگرئوتیپ

لویی _ ژاک _ مانده داگر فرانسوی در سال ۱۸۳۹ اولین فرایند عکاسی را که توانست به موفقیت تجاری برسد ، اختراع کرد. کشف او به سرعت در سراسر اروپا و آمریکا شمالی منتشر شد. داگرئوتیپ به عنوان رسانه ای برای پرتره پردازی ، به ویژه در ایالات متحده در دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ به طور وسیعی رواج پیدا کرد. مشخصه این تصاویر تک نسخه ای ، غیر قابل تکثیر بودن ، سطوح فلزی خاص شان و دقت بسیار بالا در جزئیات و تونالیته ظریف سایه روشنها است.

داگرئوتیپ
لویی ژاک مانده داگر

در ضمن فقط از زاویه معینی به طور صحیح قابل رویت هستند و بسته به جهت تابش نور ، پزیتیو و یا نگاتیو دیده می شوند. تهیه داگرئوتیپ با ورقه مسی به دقت صیقل داده شده ای معمولا در ابعاد cm ۵*۶ تا cm ۱۶\۵*۲۱\۵ آغاز می شود. این ورقه با لایه نازکی از نقره اندود شده ، در جعبه در بسته ای محتوی ید آویخته می شود. بخار ید با نقره ترکیب می شود تا بر روی صحفه ، لایه حساس به نوری از یدید نقره تولید کند ، سپس این صحفه در دوربین قرار گرفته و از چند ثانیه تا چندین دقیقه نور داده می شود.

داگرئوتیپ
داگرئوتیپ

روش چاپ

نتیجه این کار به وجود آمدن تصویری مخفی است که با آویختن داگرئوتیپ در محفظه ای در بسته حاوی جیوه داغ آشکار می شود. (ترکیب جیوه با نقره). گاهی این تصویر به وسیله طلا ثابت می شد که موجب غنی شدن تنالیته ها با سطح تک رنگ می گشت. به منظور واقعی تر جلوه دادن پرتره ها ، داگرئوتیپ ها گاه به شیوه دستی با رنگدانه های معلق در رزین رنگ می شدند.

بخوانید  پاپ آرت و عکاسی (Pop Art and Photography) هنر همگانی با سوژه های فرهنگی
داگرئوتیپ
عکس داگرئوتیپ (لوئی داگر ۱۸۳۷)

این تصاویر به دلیل آسیب پذیری بسیار در برابر سیاه شدن و خراشیدگی ، همواره پشت شیشه در محفظه های با دقت بسته شده ای که برخی از آنها تزئینات پر نقش و نگاری داشته نگهداری می شدند.