کوبیسم و عکاسی انتزاعی

در عکاسی اتتزاعی بنظر می رسد که تعریف مرسوم انتزاع تصویری (اثر هنری با موضوع نا مشخص) به طور کلی با ماهیت ذاتی واقع گرا و فیگوراتیو عکاسی در تضاد است. اساسا انتزاع در عکاسی به دو شیوه تجربه شده است : اغراق در یک ویژگی خاص (برای مثال فرم یا بافت موضوع) و استفاده از نماهای بسیار نزدیک ، اعوجاج ، جلوه های نور پردازی و غیره برای تغییر شکل کامل موضوع ، به طوری که قابل تشخیص نبوده و انتزاعی گردد.

از زمان ظهور کوبیسم در اروپا ، حول حوش سال های ۸_۱۹۰۷ ، عکاسان تحت تاثیر تجزیه بنیادی اشکال هندسی در این سبک و همچنین با نفوذ اندیشه های جنبش های ساختارگرایی ، ژاپنیسم و نظریات واسیلی کاندینسکی درباره انتزاع گری (۱۹۱۳) ، ترغیب شدند تا از چیزی که بعدها جوهره مدرنیسم به حساب آمد ، پیروی کنند. برای اولین بار الوین لنگدان کابورن  (کابرن) در سال ۱۹۱۲ ، آگاهانه به خلق عکس های انتزاعی با عنوان «نیویورک از فراز آسمان خراش ها» مبادرت کرد ؛ مجموعه عکس هایی که در آنها از شهر (نیویورک) با استفاده از پرسپکتیو های تند عکاسی شده بود (برای مثال ، اختاپوس ، نیویورک).

عکاسی انتزاعی

اختاپوس ، نیویورک (الوین لنگدان کابورن ۱۹۱۲)

الهام گیری از سبک ها

دلبستگی کابورن به انتزاع کوبیستی ، در سال ۱۹۱۶ ، او را به خلق «ورتوگراف ها» رهنمون ساخت ؛ شیوه ای که در آن برای حصول اثری هنری از تاثیرات اپتیکی ، نور به واسطه مجموعه آینه ها و منشورهایی ، منعکس و منکسر می شد. پل استرند نیز در سال ۱۹۱۶ ، به همان اندازه با تاثیر گرفتن از کوبیست ها ، عکس های انتزاعی ، مانند «سایه های ایوان» تهیه کرد. عکاسان زیادی مانند فرانسیس بروگیه و برخی از اعضای گروه آمریکایی «پیکتوریالیست های دوربین ژاپنی» که همگی به پیوند دادن عکاسی خود با نقاشی آوانگارد اروپا تمایل داشتند از این آثار الهام گرفتند.

عکاسی انتزاعی

سایه های ایوان (پل استرند)

این اشتیاق انتزاع گری به سرعت به فرمالیسم فیگوراتیو انجامید که اغلب در آن بدن انسان همانند نقاشی های کوبیستی به اشکال هندسی تقلیل می یابد ؛ شیوه ای که با رویکرد های مدرسه عکاسی کلارنس اچ. وایت مرتبط است. در این مدرسه که در سال ۱۹۱۴ تاسیس شد استادان و دانشجویان زیادی (لورا گیپلین ، پل آوتربریج پسر ، کارل استروس و بیش از همه ، برناد اس. هورن) شیوه ای از عکاسی با مشخصه انتزاعی تجربی را رواج دادند که آثارشان اغلب در مجله «فتو = گرافیک آرت» به چاپ می رسید.

بخوانید  ژاپنیسم (jaoponism) ، تأثیرگذاری هنر ژاپن بر هنر غرب

عکاسان گروه نگاه نو اروپایی (یرو زیباشناسی لازلو موهوی نادی و ال لیسیتسکی در مکتب باهاوس) و عکاسان پیشرو و فرانسوی مانند آندره کرتس و فلورانس هنری ، تصاویر بدیعی خلق کردند که در آنها با فرم و حجم به شیوه شیوه هایی نوین برخورد شده بود. کرتس اغلب از نماهای سر گیجه آور استفاده می کرد که در آن (خط) افق ، نمودی کم رنگ داشته و جلوه دو بعدی صحنه عکاسی شده مورد تاکید قرار می گرفت ، مانند عکس «سایه ی برج ایفل ، پاریس ، ۱۹۲۹ » هنری مانند برخی عکاسان چک ، همچون یارومیر فونکه در مجموعه سازه های عکاسانه اش (۱۹۲۳) ، آینه ها را برای تکثیر خطوط و احجام (پنجره ، ۲۹_۱۹۲۸) مورد استفاده قرار می داد.

عکاسی انتزاعی

سایه ی برج ایفل ، پاریس ، ۱۹۲۹ (آندره کرتس)

دوره پس از جنگ

فتوگرام هایی که موهوی نادی ، من ری و کریستین شاد بدون استفاده از دوربین عکاسی بوجود آوردند بر عکس های انتزاعی اعضا گروه عکاسی ذهنی در اروپا و همچنین عکاسان آمریکایی همچون آرتور زیگل و هنری هملز اسمیت در دهه ۱۹۵۰ تاثیر گذار شد. عکاسی انتزاعی در ایالات متحده ، پس از جنگ جهانی دوم ، تحت تاثیر مکتب باهاوس جدید شیکاگو به اوج خود رسید و به کار بردن استعاره عمدتا توسط هری کالاهان ، آرون سیسکیند ، فردریک سامر و ماینور وایت در عکاسی متداول شد. در سال ۱۹۵۸ موزه هنر مدرن نیویورک ، نمایشگاه بین المللی «انتزاع در عکاسی» را بر پا نمود که نشانگر اوج جستارهای فرم گرا بود ، جستارهایی که از مدرنیسم عکاسانه آغاز شده و با ظهور اکسپرسیونیسم انتزاعی در نقاشی پس از جنگ آمریکا همزمان گردید.

اطلاعات اجمالی
عکاسی انتزاعی (Abstraction) اغراق در یک ویژگی خاص سوژه
نام مقاله
عکاسی انتزاعی (Abstraction) اغراق در یک ویژگی خاص سوژه
توضیحات
عکاسی انتزاعی یا آبستره شاخه‌ای از عکاسی است که با حذف برخی ویژگی‌های سوژه و پررنگ کردن برخی دیگر، به بیانی انتزاعی دست می‌یابد و بسیار عکاسی هنری است.
نویسنده
ناشر
ژانگولر
نشان تجاری
دسته‌ها: عکاسیهنر

پاسخی بگذارید

logo-samandehi Secured by NED